Ik heb het dankbaarste beroep van de wereld

Geschreven door Marnix Brandes · Paardentandarts · Visie

“Ik heb het dankbaarste beroep van de wereld.”

Dat zeg ik weleens tegen een klant. En meestal denk ik er meteen achteraan: ja Marnix, dat klinkt natuurlijk een beetje suf.

Alsof ik zojuist mijn eigen beroep tot winnaar heb uitgeroepen. Zonder jury. Zonder stemming. Gewoon tussen een paard en een hooibaal.

Maar ik meen het.

Want wat ik op een werkdag terugkrijg, past niet op een factuur.

Een paard vertelt het op zijn eigen manier

Een paard zegt niet: “Marnix, links achterin zit iets wat niet lekker voelt. Wil je daar even naar kijken?”

Dat zou mijn werk soms een stuk eenvoudiger maken.

Maar paarden vertellen wel degelijk iets. Met hun houding, hun ogen, hun mond, hun bewegingen. Met hoe ze eten. Met spanning, met ontspanning en soms met een heel duidelijke reactie.

Mijn werk begint met kijken en luisteren naar die andere taal.

Wat laat dit paard zien? Wat merkt de eigenaar thuis? Wat voel ik bij het onderzoek? En wat kan ik doen om te helpen?

Dat vind ik bijzonder. Een paard weet niet dat ik een afspraak in mijn agenda heb gezet om zijn gebit te onderzoeken. Hij ontmoet iemand die aan zijn hoofd en in zijn mond wil komen.

Dan is het nogal wat wanneer hij mij daar de ruimte voor geeft.

Ik neem mijn rust mee het erf op

Als ik ergens aankom, begint de behandeling voor mij al vóór de mond opengaat.

Hoe staat het paard erbij? Hoe kijkt hij? Hoe reageert hij op mij?

Ik probeer mijn rust mee te brengen. In mijn bewegingen, mijn stem en in de tijd die ik neem.

Mijn agenda kan vinden dat we door moeten. Het paard heeft die agenda niet gelezen.

Soms kan ik vlot verder. Soms wacht ik even. Soms neem ik een stap terug. Dat wachten voelt voor mij niet als verloren tijd. Het kan precies de tijd zijn die een paard nodig heeft om bij mij tot rust te komen.

Je kunt ontspanning tenslotte niet bestellen.

“Eén rustig paard graag, met de oren naar voren.”

Anders had ik die optie allang aangevinkt.

Wat ik wel kan doen, is blijven kijken en mijn aanpak afstemmen op het paard. Niet ieder paard reageert op dezelfde manier of heeft evenveel tijd nodig.

En dan kan er ineens die zucht komen. Die zachtere blik. Dat hoofd dat een beetje meer aan mij wordt toevertrouwd.

Dan denk ik: ja. Daar doen we het voor.

Ik zie die zachtere blik en voel hoe de spanning afneemt. Voor mij voelt dat als dankbaarheid. En eerlijk: daar kan geen vijfsterrenreview tegenop. Al lees ik die natuurlijk óók met een grote glimlach.

Hij mag antwoord geven

Daarom werk ik het liefst met een paard dat los en ontspannen kan staan.

Ik vind het belangrijk dat hij kan reageren op wat ik doe. Dat ik kan zien wanneer iets spannend is, wanneer hij een pauze nodig heeft en wanneer ik weer verder kan.

Een reactie is informatie.

Als een paard zijn hoofd even wegdraait, wil ik begrijpen wat er gebeurt. Misschien ging ik te snel. Misschien moet ik iets anders aanpakken. Misschien heeft hij gewoon even tijd nodig.

Ik wil dat antwoord kunnen blijven horen.

En juist dat vind ik zo mooi aan werken zonder sedatie: het contact dat onderweg ontstaat. Ik doe iets, het paard reageert en ik pas mij daarop aan.

Dat is geen wedstrijdje wie het langst kan blijven staan.

We zijn samen bezig.

Van bezorgd kijken naar samen glimlachen

Soms rijd ik een erf op waar de zorgen al klaarstaan.

“Hij wil niet meer goed eten.”

“Er liggen overal proppen.”

“Kun je eens kijken wat er aan de hand is?”

Dan hoop je natuurlijk dat je iets kunt verbeteren.

En wanneer dat lukt, geeft dat ontzettend veel voldoening.

Bij een behandeling zonder sedatie kan een paard na afloop doorgaans meteen weer eten. Soms pakt hij het hooi en ziet de eigenaar al verschil in hoe hij kauwt.

Dat zijn heerlijke momenten.

Daar staan we dan. Twee volwassen mensen die intens gelukkig worden van een paard met een pluk hooi in zijn mond.

Je moet het maar net treffen met je beroep.

Geen vuurwerk. Geen fanfare.

Gewoon: kauwen.

Maar probeer op zo’n moment mijn glimlach maar eens van mijn gezicht te krijgen.

Het mooiste bericht komt soms later

Niet ieder probleem is meteen opgelost. Soms vraagt een oudere mond om ander voer, soms is meer tijd nodig en soms moet ook de dierenarts meezoeken.

Maar ook dan kan goed begrijpen wat er speelt een belangrijke stap zijn.

En hoe fijn is het wanneer later een berichtje komt?

Dat het eten beter gaat. Dat het paard weer wat voller wordt. Dat de eigenaar verschil merkt.

Dan zit ik ergens in mijn auto zo breed te glimlachen dat je zou denken dat ik zelf net een heerlijke maaltijd achter de kiezen heb.

Want ik ben intussen alweer op een ander erf, bij een ander paard. Maar dat vorige paard is natuurlijk niet uit mijn gedachten verdwenen zodra ik mijn spullen in de auto legde.

Je hoopt dat het goed gaat.

En als je dat vervolgens hoort, krijg je nog een beetje voldoening achteraf cadeau.

Ja, ik ben hier op mijn plek

Ik leer van paarden. En van hun eigenaren.

Ik mag dichtbij komen, onderzoeken, uitleggen en helpen. Ik mag mensen laten meevoelen en samen ontdekken wat er in een mond gebeurt.

Soms sta ik buiten in het zonnetje. Soms werk ik dicht bij de grond. Soms heeft mijn koffie inmiddels besloten dat hij ook prima koud kan worden gedronken.

Ik voel me gemaakt voor dit werk. Voor het kijken, het geduld, het contact. En voor die momenten waarop paard én eigenaar weer wat opgeluchter ademhalen.

“Ik heb het dankbaarste beroep van de wereld.”

Ja, dat klinkt misschien een beetje suf.

Maar je zou mij eens moeten zien wanneer zo’n paard weer lekker staat te kauwen.