Honderd blogs. En nog lang niet uitverteld.
Geschreven door Marnix Brandes · Paardentandarts · Visie
Honderd blogs.
Ben ik nu uitgeschreven?
Nee, natuurlijk niet!
Er is nog zoveel te vertellen. Zoveel uit te leggen. En zoveel om verder uit te zoeken.
Paarden zijn voorlopig nog niet klaar met mij van onderwerpen voorzien. En hun eigenaren gelukkig ook niet.
Een vraag op stal kan zomaar een blog worden
Veel onderwerpen beginnen gewoon tijdens mijn werk.
Ik ben met een paard bezig, we staan samen naar het gebit te kijken en ondertussen komt er een vraag. Over kauwen. Over een gewoonte die de eigenaar opvalt. Over iets wat iemand heeft gehoord, gelezen of altijd zo heeft gedaan.
“Maar Marnix, waarom doet hij dat dan?”
Neem die vraag over het paard dat vóór het voeren tegen de staldeur trapt.
“Is dat voernijd? En wat kun je eraan doen?”
Voor je het weet, hebben we weer een onderwerp. En in dit geval werd dat blog 99.
Soms kan ik meteen iets uitleggen. Soms wil ik er eerst verder in duiken. Want een antwoord moet wel ergens op gebaseerd zijn. En soms is het eerlijke antwoord: dat weten we nog niet precies.
Zo kan één vraag tussen het hooi en de voerbak zomaar het begin van een blog worden.
Dus mocht je je afvragen waar al die onderwerpen vandaan komen: jullie helpen behoorlijk mee.
Voor op stal, of gewoon gezellig mee op pad
Met deze honderd blogs wil ik een stukje kennis delen.
Soms is een blog een praktisch hulpmiddel. Je herkent iets bij je paard en krijgt handvatten om gerichter te kijken of de juiste hulp in te schakelen.
Soms helpt een verhaal om te begrijpen wat er tijdens een behandeling gebeurt. Waarom ik ergens de tijd voor neem. Waarom ik iets vraag. Of waarom ik eerst rustig blijf kijken.
En soms mag je gewoon even gezellig met me mee op pad.
Een ontmoeting op stal, een onverwachte reactie van een paard of een mooi gesprek met een eigenaar. Ook die verhalen horen erbij.
Dat is mijn werk. En juist die afwisseling maakt het voor mij zo leuk om erover te vertellen.
Duizenden paarden, en toch weer iets nieuws
Ondertussen heb ik duizenden paarden behandeld. Duizenden verhalen gehoord. En heel veel vragen en problemen voorbij zien komen.
Dan zou je misschien denken dat je het op een gegeven moment allemaal wel kent.
Tot iemand iets vertelt en ik weer denk: hé, die vraag heb ik nog niet eerder gehad.
Dat houdt me nieuwsgierig.
Ervaring helpt me om dingen te herkennen. Tegelijk wil ik blijven luisteren naar wat een eigenaar of ruiter vertelt. Die ziet het paard dagelijks en merkt veranderingen op die ik tijdens één bezoek misschien helemaal niet te zien krijg.
Jij kent jouw paard. Ik neem mijn kennis en ervaring mee. Als we naar elkaar luisteren, worden we daar allebei wijzer van.
Je bent nooit te oud om te leren
Ik zeg het vaker: je bent nooit te oud om te leren.
En wat mij betreft ben je ook nooit te oud om je kennis met anderen te delen.
Dat verrijkt. Dat inspireert. Een goede vraag kan je opnieuw aan het denken zetten, ook over iets wat je zelf inmiddels heel vanzelfsprekend vindt.
Wat voor mij dagelijkse kost is, kan voor een eigenaar juist een hele nieuwe wereld zijn.
Daarom vind ik het mooi als iemand na het lezen denkt: nu snap ik het beter. Of: daar ga ik morgen op stal eens op letten.
Dan heeft zo’n blog zijn werk gedaan.
Misschien begint de volgende blog bij jouw vraag
Is er iets aan je paard dat je niet begrijpt? Een vraag over het gebit, over eten, over mijn werkwijze of over iets wat je op stal tegenkomt?
Laat het me weten.
Ook als je denkt dat het misschien een gekke vraag is. Je bent waarschijnlijk niet de enige die ermee rondloopt.
En ben je gewoon benieuwd wat ik op een werkdag allemaal meemaak? Ook dat hoor ik graag. Er zijn nog genoeg verhalen om jullie in mee te nemen.
Dus dankjewel. Voor de vragen tussen de behandelingen door, de verhalen op stal, het vertrouwen en de interesse in mijn werk.
Jullie geven me niet alleen iets om over te schrijven. Jullie geven me ook steeds weer iets om over na te denken.
Honderd blogs. Een mooie mijlpaal.
Op naar de volgende honderd.
