De behandeling is klaar. Nu gaan we nog even de mond in.

Over het gebitsrapport, samen tekenen en punten die ik nog één keer terugtover

De elektrische vijl is uit. Het gebit is behandeld.

Klaar?

Bijna.

Want we gaan nog even terug de mond in. Dit keer zonder mondspreider, zonder vijl en zonder dat het paard zijn mond hoeft open te doen.

We pakken het gebitsrapport erbij. Op mijn tablet teken ik wat ik in de mond heb aangetroffen. De klant kijkt mee.

Daarop neem ik de eigenaar nog eens mee langs alles wat ik heb gezien en gedaan. Ik teken, leg uit en gum. De punten die ik zojuist heb weggehaald, tover ik voor de uitleg nog even terug.

Op de tekening, gelukkig.

Het paard hoeft niet te denken: daar begint hij weer.

Een paardenmond heeft geen kijkraampje

Tijdens een behandeling vertel ik uitgebreid wat ik tegenkom. Ik wil graag dat de eigenaar begrijpt waar ik naar kijk en waarom ik iets doe.

Alleen is meekijken in een paardenmond soms best lastig.

Je staat ernaast, je doet je best en ergens achterin wijs ik een plek aan. Voor mij is duidelijk wat ik bedoel. Maar van buitenaf zie je misschien vooral een tong, een wang en mijn hand.

‘Daar zit de belemmering.’

Ja. Daar ergens.

Daarom vind ik het gebitsrapport zo belangrijk. Wat in de mond lastig zichtbaar is, kan ik op een tekening rustig laten zien. We hoeven ons hoofd er niet allebei bij te wurmen.

Dat scheelt een hoop gymnastiek op stal.

Ik maak het rapport samen met de klant

Mijn rapport is geen klusje dat ik achteraf nog even afvink.

Ik maak het samen met de klant. Het hoort bij mijn bezoek, net als het onderzoek en de behandeling.

Ik zet mijn bevindingen erin en loop ze stap voor stap door. Wat heb ik gezien? Waar zat het? Hoe zag het eruit? En wat heb ik eraan gedaan?

Daar neem ik de tijd voor.

Want ‘er zaten wat punten en die zijn nu weg’ vind ik wel erg weinig uitleg voor alles wat we samen hebben bekeken.

Ik wil dat de eigenaar het kan meebeleven. Ook als die tijdens de behandeling niet precies kon zien wat ik zag.

Hier zat het. En zo werkte het tegen.

Op de tekening wijs ik aan waar de belemmering zat.

Niet alleen ergens links of rechts. Ik teken de plek en leg uit hoe die zich verhoudt tot de rest van het gebit.

Aan de hand van die tekening vertel ik hoe het gebit maalt en waar ik bij dit paard tegenaan liep. Zo krijgt een punt of een andere bevinding een plaats in het verhaal.

Het is dan geen los detail meer dat ik toevallig heb gevonden. De eigenaar kan volgen waarom ik er aandacht aan besteed.

Een tekening is natuurlijk geen exacte kopie van de hele paardenmond. Maar voor mijn uitleg is het een heel fijn hulpmiddel.

De kiezen op mijn scherm staan bovendien bijzonder geduldig stil.

En nu komt de gum

Dan laat ik zien wat ik heb veranderd.

Ik gum de getekende punten weg en vertel wat er overblijft. Zo kan de eigenaar het verschil volgen tussen wat ik aantrof en wat ik tijdens de behandeling heb gedaan.

Eerst stond het er nog. Nu is het weg. En dit was de reden.

Geen goocheltruc, al begint het er met dat tekenen en verdwijnen soms een beetje op te lijken.

In de mond heb ik gevijld. Op mijn tablet doet de digitale gum het werk.

Met mijn vijl haal ik de punten weg. Met mijn tekening laat ik zien waarom.

Juist die combinatie vind ik belangrijk. Een behandeling mag voor de eigenaar begrijpelijk zijn, tot en met dat laatste kleine stapje.

Morgen wil je het misschien nog eens vertellen

Op stal kun je mijn uitleg volgen en vragen stellen. Maar later wil je misschien aan iemand anders vertellen wat er met het gebit aan de hand was.

Aan een stalgenoot. Aan degene die je paard rijdt. Of aan een dierenarts die naar de bevindingen vraagt.

Dan is het fijn als je iets hebt om erbij te pakken.

‘Er zat iets achterin. Ik weet niet meer precies wat, maar Marnix heeft het weggehaald.’

Dat kan gebeuren. Tijdens een bezoek komt er veel informatie voorbij.

Het rapport helpt om het verhaal weer terug te halen. Hier zat het, zo zag het eruit en dit is eraan gedaan.

De eigenaar hoeft mijn uitleg niet woord voor woord uit het hoofd te leren. Ik kom voor het paard, ik neem geen mondeling examen af.

Maar ik vind het wel mooi als iemand na mijn bezoek zelf kan vertellen wat we hebben besproken.

Wanneer wordt mijn bezoek weer op prijs gesteld?

Ook mijn advies voor de volgende controle komt in het rapport.

Soms adviseer ik om na een jaar terug te komen. Soms al na een halfjaar.

Dat hangt af van het gebit dat ik heb onderzocht en van wat ik wil blijven volgen.

Ik leg daarom ook uit waarom ik juist die termijn adviseer. Dan staat er niet alleen een moment in het rapport, maar begrijpt de eigenaar de gedachte erachter.

Het paard stuurt zelf helaas nog geen uitnodiging.

‘Beste Marnix, over zes maanden zou een bezoekje weer bijzonder worden gewaardeerd.’

Dus help ik daar een beetje bij.

De behandeling nog eens beleven. Maar nu buiten de mond.

Voor mij is dat de waarde van het gebitsrapport.

We bekijken de bevindingen nog een keer. Ik teken waar ze zaten, leg uit wat ik heb gedaan en laat zien wat er na de behandeling overblijft.

De eigenaar kan vragen stellen, terugkijken en het verhaal later weer doorvertellen.

Daarom ben ik zo uitgebreid. Omdat ik graag uitleg geef die blijft hangen.

Ik wil dat je weet wat ik in de mond van jouw paard heb gezien. En dat je begrijpt waarom ik bepaalde keuzes heb gemaakt.

Zo wordt het rapport opnieuw een belevenis.

Dezelfde paardenmond. Dezelfde bevindingen. Maar nu met een tekening en een gum erbij.

En het paard?

Dat mag zijn mond dit keer lekker dicht houden.