Spaans temperament bij de paardentandarts
Een Spaanse PRE. Alleen die naam heeft al iets deftigs. Je ziet er bijna een koninklijk plein bij, een ruiter met een indrukwekkende hoed en een paard dat precies weet hoe mooi hij is.
Vandaag was het decor iets eenvoudiger.
Een houten schutting. Een blauwe lucht. Een heerlijk zonnetje. En ik, met mijn hoofdlamp en mijn vijlen.
Ook een soort hofhouding, maar dan met een gebitsrapport achteraf.
Eerst even: wat is een PRE?
PRE staat voor Pura Raza Española: het zuivere Spaanse ras. Niet ieder paard dat uit Spanje komt, is dus automatisch een PRE. Daar hoort een geregistreerde afstamming bij. Een Spaans paspoort alleen is nog geen koninklijke stamboom.
De basis voor de PRE zoals we die nu kennen, werd in de zestiende eeuw gelegd onder koning Filips II. In de koninklijke stallen van Córdoba werden paarden samengebracht waarmee gericht werd gefokt. Schoonheid en wendbaarheid waren belangrijke eigenschappen.
En dat koninklijke zie je er soms nog wel aan af. Zo’n paard hoeft niet eens iets te doen om de aandacht te trekken. Gewoon staan is vaak al voldoende.
Daar kunnen wij mensen nog wat van leren. Ik moet op zijn minst mijn bus een keer wassen.
Van oorlogspaard naar een afspraak in het zonnetje
Spaanse paarden hebben ook een lange geschiedenis als oorlogspaard. Al ver vóór de ontwikkeling van het huidige PRE-ras werden paarden uit het gebied dat nu Spanje is geroemd om hun moed en bruikbaarheid in de strijd.
Wel even zorgvuldig blijven: die paarden uit de oudheid waren niet allemaal PRE’s in de betekenis die we daar tegenwoordig aan geven.
Maar de verbinding met die geschiedenis is er zeker. Evenals die met koninklijke hoven en de rijkunst.
En dan sta je eeuwen later met een elektrische vijl naast zo’n Spaans paard.
De tijden veranderen. De kiezen vragen nog steeds aandacht.
“Maar die zijn toch nogal heet?”
Spaanse paarden hebben een reputatie. Vurig. Sensibel. Veel uitstraling, veel beweging, veel paard.
Soms heeft het etiket zijn werk al gedaan voordat het paard zelf iets heeft kunnen laten zien.
Toch worden bij de PRE juist ook werkwilligheid en een evenwichtig karakter gewaardeerd. Dat klinkt misschien minder spectaculair dan een paard dat met wapperende manen een filmdecor binnenstormt, maar in het dagelijks leven is het bijzonder prettig.
En natuurlijk: geen twee paarden zijn hetzelfde. Ook niet als ze hetzelfde ras in hun papieren hebben staan.
Een paspoort vertelt je iets over de afstamming. Voor de rest moet je toch echt naar het paard kijken.
Deze Spanjaard had een andere agenda
Deze PRE kon ik vandaag gewoon buiten behandelen. Helemaal los, zonder vastzetten en zonder sedatie. Dat verliep zonder problemen.
Op de foto zie je mijn hand op zijn voorhoofd. De mondspreider zit om, mijn apparatuur is erbij en boven ons staat een strakblauwe lucht.
Dat zijn fijne momenten in mijn werk.
Ik begin ook bij een Spaans paard met kijken en voelen. Hoe reageert hij op mijn aanraking? Wat gebeurt er als ik in zijn mond voel? Hoe reageert hij op het materiaal en het geluid? Daar pas ik mijn tempo op aan.
Het ras kan interessante achtergrond geven. Het paard voor mijn neus vertelt me hoe het op dat moment gaat.
Vandaag konden we zo prettig samenwerken. Daar heb je geen koninklijke rijbaan voor nodig. Een plekje buiten in het zonnetje bleek een uitstekend behandeladres.
Een beetje minder etiket
Dat is misschien wel het leukste van zo’n ontmoeting. Je begint met een paard waar mensen allerlei beelden bij hebben, en vervolgens leer je gewoon dit ene paard kennen.
Met zijn eigen reacties en zijn eigen karakter.
Deze PRE heeft vandaag in ieder geval een prima indruk achtergelaten. Een Spaanse verschijning, een prettige behandeling en een gebit dat weer aandacht heeft gekregen.
Filips II had er vast een fraai portret van laten schilderen.
Wij hebben gelukkig een foto.
