De instructies lagen klaar. Het paard had andere plannen.

Geschreven door Marnix Brandes · Paardentandarts · Praktijk

Een jong paard van drie jaar. Nog niet bekend met de tandarts. En als ik de berichten vooraf mocht geloven, zou onze eerste kennismaking weleens een heel avontuur kunnen worden.

De eigenaar kon er zelf niet bij zijn, maar had alles keurig geregeld. De instructies lagen klaar. De dierenarts moest gebeld worden voor een flinke sedatie, want deze jonge kerel vond nogal wat dingen spannend.

De hoefsmid. De dierenarts.

En dan kwam er nu ook nog een tandarts.

Nou, gezellig. Die ontbrak nog aan het rijtje.

Eerst maar eens kennismaken

Ik begrijp die voorbereiding wel. Als je weet dat je paard nieuwe dingen spannend vindt, wil je graag dat het goed verloopt. Voor je paard, maar ook voor degene die ermee aan het werk gaat.

Met die informatie in mijn achterhoofd ga ik eerst maar eens kennismaken.

Want hij kent mij nog niet. Hij weet niet wie ik ben of wat ik kom doen. Hij heeft geen instructies gelezen. Hij staat daar gewoon, en ineens komt er een man met spullen binnen.

Dan mag je best even kijken wat voor vlees je in de kuip hebt.

Dat doe ik andersom namelijk ook.

Hoe reageert hij op mijn aanwezigheid? Zoekt hij contact? Kan ik al iets vragen, of moet ik eerst nog gewoon even naast hem staan?

Vooraf was er behoorlijk rekening gehouden met een spannende behandeling. Je kreeg bijna het gevoel dat de verbandtrommel alvast binnen handbereik moest staan. 😉

Ik kom zoals ik ben. Zonder haast. Even contact maken, even aan elkaar wennen.

En deze jonge man bleek daar zo zijn eigen ideeën over te hebben.

Kom maar, Marnix

Terwijl ik bij hem stond, zocht hij mij op.

Hij kwam dichterbij en legde zijn hoofd op mijn schouder.

Ja.

Daar sta je dan met al je spullen.

Vooraf ging het over flinke sedatie en alles wat er misschien lastig zou worden. En nu stond er een paard tegen me aan, alsof híj even wilde zeggen dat het allemaal wel goed zou komen.

Kom maar, Marnix. Ik zal je wel even aanwijzen waar je met die vijl moet zijn.

Natuurlijk weet ik niet wat er precies in zo’n paardenhoofd omgaat. Maar zo voelde het op dat moment wel.

En dan smelt toch je hart.

Dat grote hoofd zo dichtbij. Een eerste ontmoeting die ineens heel vertrouwd aanvoelt. Dan blijf ik graag nog even staan.

Die tanden lopen niet weg.

Samen aan het werk

Ook de behandeling verliep vervolgens vlot. Die jonge kerel werkte mooi mee en voor mijn gevoel waren we in een oogwenk klaar.

Tijdens het behandelen blijf ik kijken en mijn tempo aanpassen. Hoe gaat het? Kunnen we verder, of heeft hij even een pauze nodig? Die aandacht houdt voor mij niet op zodra ik de vijl pak.

Maar wat mij van deze ontmoeting vooral bijblijft, is dat onverwachte contact. Een jong paard voor wie dit allemaal nieuw was, kwam uit zichzelf dichterbij. We kenden elkaar nog maar net.

Dat zijn de momenten die dit vak voor mij zo bijzonder maken. Je komt voor een gebit, maar soms krijg je er zomaar iets bij.

Ik blijf het zeggen: kalmte kan je redden.

Alle instructies lagen klaar. Maar het mooiste moment stond nergens op papier.

Hij legde gewoon zijn hoofd op mijn schouder.