De zilveren bus van paardentandarts Marnix Brandes op de snelweg

Geschreven door Marnix Brandes · Paardentandarts · Praktijkverhaal

Luister hier de blog

Verteld door Marnix Brandes · 7 minuten en 2 seconden

Een mevrouw rijdt naast me op de snelweg. Duim omhoog, en dan wijst ze naar achteren. O jee. M’n achterklep! Mijn alarmlichten staan al aan voordat ik doorheb wat ze bedoelt.

Ik rijd op de snelweg en er komt een auto naast me rijden. Ik kijk opzij. Een mevrouw steekt haar duim naar me op. En dan wijst ze naar achteren.

O jee. M’n achterklep.

Ik kijk in m’n spiegel. Heb ik een lekke band? Staat er een deur open? M’n alarmlichten heb ik al aan. Ik ben al aan het kijken waar ik veilig aan de kant kan, en ondertussen blijft die mevrouw maar naast me rijden.

Dus ik kijk nog een keer opzij.

Zit ze te láchen. En weer die duim omhoog.

Ooooh… paardentandarts. Dat staat natuurlijk op m’n auto. Zij vindt het gewoon hartstikke leuk dat ze op de snelweg naast een paardentandarts rijdt. En ik heb in gedachten m’n achterklep al openstaan.

Gelukkig dat ik nog even opzij keek. Anders had ik even verderop een rondje om m’n auto gelopen, op zoek naar iets wat helemaal niet stuk was.

Ik rijd gemiddeld zo’n tienduizend kilometer per maand. Dan zou je denken dat ik er inmiddels wel aan gewend ben dat mensen naar m’n auto wijzen. Maar ja, zelf zie ik die letters natuurlijk nooit. Ik zit aan de binnenkant.

Bij een stoplicht had ik een keer een moeder op de fiets naast me, met zo’n kleintje achterop. Ik reed heel langzaam langs ze en ik hoorde haar zeggen: ‘Kijk! Paardentandarts! Paardentandarts!’

Je had moeten hóren hoe enthousiast die moeder was. Ik weet niet wie van de twee het nou het leukste vond. Alhoewel… ik reed zelf ook met een brede grijns verder.

Ik ken collega’s die zeggen: ‘Marnix, dat werk van jou, prima. Maar moet je daar nou helemaal het land voor door? Al die uren in de auto. Vind je dat niet zonde van je tijd?’

Nou ja, kijk. Als iemand aan de andere kant van het land speciaal contact met mij opneemt omdat diegene graag wil dat ík naar z’n paard kom kijken, dan vind ik dat nogal wat. Dan stap ik met plezier in die auto.

En als ik een paar paarden achter elkaar heb behandeld, hebben m’n schouders gewerkt, m’n armen, m’n benen… Dan is er ook helemaal niks mis met een stoel met een rugleuning, hoor. Deur dicht. Even zitten. Hè, lekker.

Soms bel ik onderweg een klant. Soms spreek ik alvast een verhaal in. M’n administratie bewaar ik maar tot ik thuis ben. En soms heb ik gewoon even genoeg gepraat. Dan rijd ik over zo’n bruggetje en zie ik een beekje onder me door verdwijnen. Even verderop staat een prachtig oud gebouw. Sla ik de hoek om, komt er op zo’n smal weggetje een trekker op me af. Dan kijken we elkaar even aan. Ja, jongen, ik zie ook wel dat jij breder bent dan ik. Eens kijken hoe we dit gaan doen.

En dan denk ik weleens: die man rijdt hier misschien wel elke dag. Die weet precies waar dat weggetje weer breed genoeg wordt. En ik kom hier voor het eerst van m’n leven en denk: wat is het híér mooi. Dat heb ik best vaak, ergens onderweg in Nederland.

Hoewel… de langste gesprekken heb ik meestal als ik stilsta.

Bij een tankstation bijvoorbeeld. Dan stap ik uit, iemand leest wat er op m’n auto staat en zegt: ‘O, paardentandarts. Wat leuk! Hoe gaat dat dan, bij een paard?’

Ja. Dan moet je net mij hebben.

Want ik kan dat natuurlijk wel staan uitleggen, maar ik weet ook wat ik achter in m’n auto heb liggen. En voor ik het weet, hoor ik mezelf alweer zeggen: ‘Wacht, loop maar even mee. Ik kan het je laten zien.’

Even later sta ik daar met een paardenschedel in m’n handen. ‘Kijk, hou ’m zo maar even vast. Zie je die kiezen? En als ik nou de onderkaak beweeg… ja, precies. Dát doet-ie dus als-ie kauwt.’

En ergens halverwege m’n verhaal denk ik ineens: ik kwam eigenlijk alleen maar tanken.

Nou ben ik bij dat tankstation nog zelf degene die voorstelt om even achter in m’n auto te kijken. Ik heb ook een keer gehad dat ze me ervoor aan de kant zetten.

Het was al laat op de avond. Ik kwam uit Bathmen, had m’n laatste paard gehad en reed op de snelweg naar huis. Opeens rijdt er een wit busje voor me met van die knipperende letters achterop.

Stop. Volg.

Stop. Volg.

En meteen ga ik in gedachten na wat ik allemaal gedaan heb. Heb ik te hard gereden? Ben ik ergens afgeslagen zonder richting aan te geven? Door rood zal ik wel niet gereden zijn. Dat is op de snelweg nog best lastig.

Dan zie ik dat groen en geel op dat witte busje. En nou lees ik ook wat er nog meer staat. Douane.

Dus ik erachteraan. Even later sta ik aan de kant, er komt een man naast me staan en ik laat m’n raampje zakken.

‘Goedenavond. Douane. Even een controle. Waar komt u vandaan?’

‘Uit Bathmen.’

‘En waar gaat u naartoe?’

‘Naar huis. Ik ben paardentandarts, ik heb een paar paarden behandeld en ik ben klaar voor vandaag.’

‘Paardentandarts?’ zegt-ie. ‘Daar heb ik nog nooit van gehoord.’

‘Nou ja,’ zeg ik, ‘paarden moeten ook naar de tandarts toe.’

En daarmee had ik volgens mij alle vragen wel beantwoord. Maar die man kijkt me aan en ik zie dat-ie nieuwsgierig is. Dus daar ga ik al. Ik begin te vertellen over die paarden, over hun kiezen, waarom ik daar zo graag af en toe even naar kijk. Tegen de tijd dat ik weer eens door m’n raampje naar buiten kijk, staan er twee collega’s naast.

‘Mogen we ook even achter in uw busje kijken? We willen toch wel weten wat er zoal over de snelweg rijdt.’

‘Natuurlijk. Loop maar mee.’

Ik doe de achterklep open. Drie zaklampen gaan naar binnen. En ik zie die ogen groter worden. Daar liggen m’n vijlen, m’n tangen, m’n emmers. En m’n harnas met daaraan m’n motoren. Voor mij is dat de inhoud van m’n auto. Maar als je vijf minuten geleden nog nooit van een paardentandarts gehoord hebt en dit is het eerste wat je ziet… ja, dan snap ik wel dat je nog een vraag hebt.

Dus ik trek m’n harnas aan, met die motoren eraan, en koppel een vijl aan. Uit een bakje pak ik een paar tanden. En dan natuurlijk die schedel erbij, want ik wil even laten zien hoe zo’n paard maalt.

Ik ben lekker bezig. De een heeft een vraag, de ander schijnt me even bij zodat ik kan aanwijzen wat ik bedoel. Er wordt gelachen. En op een gegeven moment kijk ik op van die schedel.

Staan er een man of vijftien om me heen.

Allemaal van die hesjes. Overal zaklampen. Eentje schijnt achter in m’n auto, twee andere op de kies die ik vastheb. Volgens mij stonden er inmiddels meer mensen om mijn auto heen dan er nog auto’s gecontroleerd werden.

En dan hoor ik naast me een stem die ik herken. Het is die eerste douaneman. Er zijn een paar collega’s bij gekomen die het begin van mijn college hebben gemist, en die praat hij even bij.

‘Kijk,’ hoor ik hem zeggen, ‘die paardenkiezen groeien dus vier millimeter per jaar en daar slijten er weer twee vanaf.’

Ik kijk opzij. Dat is dezelfde man die daarnet nog bij m’n raampje stond. ‘Paardentandarts? Daar heb ik nog nooit van gehoord.’ En nou staat-ie daar, ’s avonds laat langs de snelweg, z’n collega’s les te geven over paardenkiezen. Ik heb die schedel nog in m’n handen, maar volgens mij had ik ’m op dat moment rustig aan hem kunnen geven.

Een hele goeie leerling, die douaneman.

Dus of ik die uren onderweg zonde vind? Nou, ik geniet van elke kilometer die ik rijd, net zoals ik geniet van elke kies die ik behandel. En die avond had ik na m’n laatste paard in Bathmen voor mijn gevoel toch echt een hele gewone rit naar huis voor de boeg. Bleek ik nog een gastcollege te hebben bij de douane. Wist ik veel.

En mocht je me een keer tegenkomen op de snelweg, zwaai gerust, hoor. Vind ik hartstikke leuk. Alleen, als je erbij naar achteren wijst… lach er dan alsjeblieft meteen even bij.

Meer verhalen beluisteren in de Luisterhoek →