Geschreven door Marnix Brandes · Paardentandarts · Praktijk
Laatst was ik bij een klant waar ik vorig jaar ook al was geweest. Een leuk paard, fijne mensen en een gesprek waar ik plezier aan beleefde. Zo’n bezoek waar ik blij van word.
Tijdens het praten vertelde de eigenaar over haar buurvrouw, die dierenartsassistente is. Mijn komst was ter sprake gekomen. En ook dat ik in principe zonder sedatie werk.
“Zonder verdoving kun je nooit rustig werken”, had ze gezegd.
Ik hoorde het aan. We praatten verder en ik behandelde het paard. Het was een fijn bezoek.
Maar dat zinnetje ging toch een stukje met me mee.
Bij de klant daarvoor was het enthousiasme enorm geweest. Ze wilde me bij wijze van spreken wel duizend sterren geven. Van haar kreeg ik die mooie vijfsterrenreview.
Daar word ik blij van. Als iemand zo tevreden is over wat ik voor haar paard heb kunnen doen, neem ik dat gevoel mee naar de volgende afspraak.
En dan hoor je even later: “Dat kan nooit.”
Misschien was het juist dat contrast waardoor de opmerking bleef hangen.
De mensen bij wie ik was, waren hartelijk en positief. We hadden het goed samen. Toch merkte ik dat ik over die woorden bleef nadenken.
Grappig eigenlijk, hoe dat werkt. Zoveel waardering krijgen, en dan kan één zinnetje toch nog onder je huid kruipen.
De buurvrouw had mij nog nooit zien werken. Ik weet ook niet precies wat zij bij die behandelingen voor zich zag. Waarschijnlijk hebben we ieder ons eigen beeld, gevormd door wat we meemaken.
Zelf ben ik tijdens mijn werk voortdurend bezig met kijken.
Hoe reageert het paard? Wat gebeurt er als ik het aanraak? Hoe gaat het met het geluid van de elektrische vijlen? Kan ik verder, of is het even genoeg?
Soms gaat het gemakkelijk. Soms heeft een paard meer tijd nodig.
Dan stop ik even. Doe een stapje terug. Laat het wennen en probeer het opnieuw, voor zover dat veilig en zorgvuldig kan.
Dat is een heel gewoon onderdeel van mijn werkdag. Net als uitleggen aan de eigenaar, samen kijken en af en toe ergens om lachen.
En ja, soms duurt een bezoek daardoor langer dan gepland. Mijn agenda is daar niet altijd blij mee. De volgende klant die moet wachten waarschijnlijk ook niet.
Het paard kent mijn agenda tenslotte niet.
Ik vind het mooi wanneer ik bij een volgend bezoek merk dat een paard gemakkelijker ontspant. Dat de handelingen vertrouwder lijken en we rustig verder kunnen.
Daar probeer ik tijdens een behandeling al rekening mee te houden.
Ik wil graag dat het paard een prettige ervaring heeft. Dat we iets opbouwen waar we de volgende keer weer mee verder kunnen.
Alsof het na afloop denkt: O, was dit alles?
Dat is natuurlijk mijn menselijke vertaling. Maar de reacties van het paard zijn wat ik tijdens mijn werk steeds blijf volgen.
Toen ik later over dat bezoek nadacht, merkte ik hoe snel ik weer in mijn hoofd ging uitleggen hoe ik werk.
Terwijl er tijdens die afspraak helemaal niets uit te leggen of recht te zetten was geweest. We hadden een leuk gesprek gehad. Het paard was behandeld. De eigenaar was blij.
En toch was ik er nog even mee bezig.
Misschien hoort dat ook gewoon bij mij. Ik werk met aandacht en gevoel, en blijkbaar neem ik soms meer mee naar huis dan alleen mijn spullen.
De blijdschap van een eigenaar. Een grappig moment. Een paard dat me verrast. Of een opmerking die me even raakt.
Wat de buurvrouw ermee bedoelde, weet ik niet. Wat het bij mij opriep, merkte ik wel.
Zo was het die dag.
Twee fijne bezoeken, een mooie review en één zinnetje dat bleef hangen.
