Een klein zaadje

Geschreven door Marnix Brandes · Paardentandarts · Visie

Vanmiddag kwam ik bij een nieuwe klant. Moeder en dochter stonden me op te wachten.

Zenuwachtig. Allebei.

En dat snapte ik wel toen ik hun verhaal hoorde.

Al zo’n vijfendertig jaar waren ze gewend aan gebitsbehandelingen met flinke sedatie. Volgens de eigenaresse was haar paard daar daarna vaak nog een aantal dagen van slag van. Bovendien moest ze met het paard naar de behandelaar toe. Ook daar zag ze tegenop.

Haar dochter was op internet gaan zoeken. Zo kwam ze bij mij terecht.

Een paardentandarts die aan huis komt. Die rustig werkt. Zonder sedatie.

Dat wilden ze proberen. Maar tussen iets willen proberen en er ontspannen bij staan, zit soms nog een heel weiland.

De kennissen hadden ook een mening

De eigenaresse had aan verschillende kennissen verteld dat ik zou komen. Mensen met paarden, die zelf gewend waren hun dieren voor de gebitsbehandeling flink te laten sederen.

Er waren nogal wat bedenkingen. Zonder sedatie? Kon dat dan wel?

Ik was er zelf nog niet bij geweest, maar de vergadering over mijn komst was kennelijk al gehouden.

In hun ervaring gingen paarden bij een gebitsbehandeling in verzet en was verdoven nodig om verder te kunnen. Dat was het beeld dat ze kenden. En als je iets jarenlang zo hebt meegemaakt, neem je dat mee naar de volgende keer.

Toch had de eigenaresse doorgezet.

Nu stonden moeder en dochter daar, benieuwd hoe het zou gaan. Zou hun paard rustig blijven? Zou ik wel overal bij kunnen?

Er kwam iemand met een elektrische vijl. En het paard bleef wakker.

Daar konden ze zich vooraf nog weinig bij voorstellen.

Eerst maar eens kennismaken

Ik begon zoals ik altijd begin: voelen, kijken, kennismaken. Uitleggen wat ik doe en waarom. Het paard de gelegenheid geven om aan mij en mijn handelingen te wennen.

Want er staat voor mij een paard, maar daarnaast staan ook mensen die willen begrijpen wat er gebeurt. Zeker als ze al gespannen zijn.

Een geluid dat je niet kent, een beweging die je niet verwacht: voor je het weet houd je als eigenaar zelf je adem in. Dan helpt het als iemand even vertelt wat je ziet.

Ik liet rustig mijn handen langs het hoofd gaan en keek hoe het paard daarop reageerde. Geen haast. Moeder en dochter volgden wat ik deed. Ik onderzocht de mond, wachtte wanneer dat nodig was en ging stap voor stap verder.

Daarna zette ik de elektrische vijl aan.

Hun blik ging naar het paard.

Het bleef rustig staan.

Tussendoor stopte ik, gaf het paard gelegenheid om te slikken en legde uit waar ik mee bezig was. Daarna ging ik verder.

Langzaam zag ik de schouders van moeder en dochter zakken. Ze zagen met hun eigen ogen hoe de behandeling verliep. Wat vooraf zo spannend leek, gebeurde nu gewoon waar ze bij stonden.

Bijna een traantje

Toen ik klaar was, bleven ze nog even staan. Alsof ze het zelf ook moesten laten landen.

De behandeling was voorbij. Het paard stond er rustig bij.

Ze waren ontzettend dankbaar. Om de rust, de uitleg en de geruststellende woorden. En vooral omdat deze behandeling bij hun paard zonder sedatie was gelukt.

Ze hadden er bijna geen woorden voor. Bijna een klein traantje van opluchting.

Dat raakt me. Ook na vele jaren paarden te behandelen.

Je komt voor een gebit, maar soms merk je pas na afloop hoeveel spanning er om die afspraak heen zat. In eerdere ervaringen, in de verwachtingen van anderen, in alles wat misschien mis zou kunnen gaan.

En dan staan daar twee mensen die weer wat geruster naar de volgende afspraak kunnen uitkijken.

Daarom schrijf ik

Dit soort ontmoetingen zijn de reden dat ik mijn blogs blijf schrijven.

Misschien zit er ergens iemand die dezelfde spanning herkent. Iemand die opziet tegen de volgende afspraak. Of die zich afvraagt of een andere ervaring mogelijk is.

Misschien leest diegene een verhaal en denkt: mooi.

Misschien blijft er iets hangen.

Een klein zaadje.

Dat hoeft van mij niet dezelfde middag al een boom te zijn. Ik werk met paarden, dus ik heb inmiddels wel geleerd dat harder trekken zelden helpt.

Ook niet aan een plantje.

Misschien komt er later nog een verhaal voorbij. Een herkenbare situatie. Een eigenaar die ook twijfelde. Een paard waarbij het anders verliep dan verwacht.

Een beetje water. Een beetje licht.

En op een dag genoeg vertrouwen om eens contact op te nemen. Zoals die dochter, die op internet ging zoeken en daarmee deze ontmoeting mogelijk maakte.

Ik kan vooraf niet beloven hoe een behandeling zal verlopen. Ik kan wel vertellen hoe ik werk en delen wat ik in mijn praktijk meemaak.

Hopelijk groeit er ergens uit zo’n klein zaadje een stevige boom. Eentje die beschutting geeft als iemand het spannend vindt. Waar je even achter mag schuilen tot je zelf weer verder durft.

Vanmiddag nam ik afscheid.

‘Tot volgend jaar.’

‘Jazeker,’ was haar antwoord. ‘Ik wil jou niet meer kwijt.’

Volgens mij zag ik daar al een blaadje.