Met frisse tegenzin naar de paardentandarts
“Met frisse tegenzin in de auto richting Ferrero voor een tandarts bezoek.”
Zo begint Sandra haar review op mijn website. Ik moest erom glimlachen. Frisse tegenzin. Je bent onderweg, de afspraak staat vast, maar heel enthousiast zit je nog niet achter het stuur.
Ze vertelt vervolgens hoe die tegenzin plaatsmaakte voor een gezellige, ontspannen sfeer. Ferrero liet de behandeling gebeuren en sloot volgens haar vriendschap met mij.
Dat laatste vind ik natuurlijk een mooie bonus. Ik kwam voor zijn gebit, maar een nieuwe vriend is ook nooit weg.
Voor jezelf of voor je paard?
Ik hoor het vaker. Na afloop vraag ik geregeld:
“Had je verwacht dat de behandeling zo fijn zou verlopen?”
“Nee, eigenlijk niet. Ik was best zenuwachtig.”
“Voor jezelf of voor je paard?”
“Nou… voor allebei.”
En dan komt het verhaal. De eigenaar is zelf bang voor de tandarts. Het paard raakt snel gestrest en vindt dierenartsen spannend. Een afspraak voor het gebit klinkt dan vooraf al als iets waar je even doorheen moet.
Zo’n gesprek gaat regelmatig ongeveer zo. De woorden verschillen, maar die opluchting achteraf herken ik inmiddels wel.
“Maar ik moet toegeven: ik vond het stiekem best heel leuk. En volgens mij mijn paard ook.”
Stiekem nog wel. Alsof je eigenlijk niet mag toegeven dat een tandartsbezoek gezellig was.
Er staat iemand aan jouw paard
Ik snap die spanning.
Je geeft iemand toegang tot de mond van een dier waar je veel om geeft. Je weet misschien niet precies wat ik ga doen, hoe je paard zal reageren of wat ik zal vinden. En als eerdere bezoeken onrustig verliepen, neem je die herinnering gewoon mee naar de volgende afspraak.
Dan helpt het weinig als ik alleen zeg: “Maak je maar niet druk.”
Je wilt kunnen zien wat er gebeurt. Begrijpen waarom ik iets doe. En weten dat je vragen kunt stellen.
Daarom neem ik je mee in mijn onderzoek en mijn bevindingen. Wat voel ik? Hoe beweegt de kaak? Wat valt op in het gebit? Wat vraagt aandacht en wat kan prima blijven zoals het is?
Je hoeft vooraf geen spoedcursus paardengebit te volgen. Ik leg onderweg wel uit wat we tegenkomen.
O, zit dat zo!
Waar het passend en veilig kan, laat ik je meekijken en meevoelen. Eerst wat ik heb gevonden, en na een behandeling wat er is veranderd.
Dan krijgt mijn uitleg ineens betekenis. Een randje waar ik het over heb, is iets wat je zelf hebt gevoeld. De tekening op het gebitsrapport hoort bij de mond van jouw paard.
En ondertussen komen de vragen.
Over kauwen. Over eten. Over het bit. Of over iets wat je al maanden opvalt, maar waarvan je niet wist of het ermee te maken kon hebben.
Zo kan een afspraak waar je tegen opzag veranderen in een gesprek waarin je steeds meer begrijpt.
Je kwam voor de tandarts. Je gaat naar huis met huiswerk voor je ogen: eens rustig kijken hoe je paard eigenlijk kauwt.
Je hoeft geen ontspannen eigenaar te spelen
Als je het spannend vindt, mag je dat gewoon zeggen. Ook als jouw paard ondertussen heel rustig staat en jij degene bent die het liefst nog even achter de staldeur blijft.
Natuurlijk blijft ieder paard anders. Daarom kijk ik elke keer opnieuw wat er nodig is en pas ik mijn aanpak daarop aan.
Maar er is ook aandacht voor jou. Je hoeft je vragen niet op te sparen tot ik alweer bij de auto sta.
Sandra’s review beschrijft mooi hoe anders een bezoek kan uitpakken dan je vooraf had bedacht. En die reactie hoor ik dus vaker: het was fijn, leerzaam en eigenlijk ook best leuk.
Daar word ik blij van. Een verzorgd gebit, een eigenaar die beter begrijpt wat er speelt en een afspraak waar je met een goed gevoel op terugkijkt.
Je hoeft het bezoek dus niet van tevoren leuk te vinden. Daar komen we achteraf wel op terug.
