Op één knie. En helemaal op mijn plek.

Ik weet het. Als je deze foto ziet, denk je waarschijnlijk niet meteen: wat zit die man comfortabel.

Op één knie voor een paard. Mijn hoofd een beetje schuin, mijn rug gebogen en mijn handen bij haar mond. Het is geen houding die je in een folder voor ergonomisch werken zult tegenkomen.

Maar toch ben ik hier helemaal op mijn plek.

Lekker buiten. Een paard dat rustig bij me staat. Niet vastgebonden, geen kettingen en geen ophanghalster dat haar hoofd op zijn plek houdt. Wel een halster en een losse lijn, zoals je op de foto ziet.

En vooral: de tijd en ruimte om samen te werken.

Tink had vandaag een andere afspraak

Deze veertienjarige Tinkermerrie was gewend om haar gebitsbehandeling onder sedatie te krijgen, met haar hoofd ondersteund in een ophanghalster.

Vandaag verliep het anders.

Ik mocht met Tink kennismaken, haar bekijken en voelen hoe ze op mij en mijn handelingen reageerde. Tijdens de behandeling ervoer ik haar als heel ontspannen. Ze liet me rustig mijn werk doen.

Hoe vaak ik ook een paard zie ontspannen in mijn handen, het blijft bijzonder. Voor mij én voor de eigenaar.

Eerst kreeg de eigenaar de vragen

Voordat mijn vijl aan het werk ging, had ik heel wat vragen voor de eigenaar. Zoals eigenlijk altijd.

Hoe gaat het met rijden? Hoe gaat het met eten? Welk bit gebruik je, en waarom juist dat bit?

En natuurlijk: heb je de eerste kiezen zelf al eens gevoeld?

Nee?

Waarom niet? 😉

Ik leg de eigenaar graag een beetje het vuur aan de schenen. Met een glimlach, want ik wil begrijpen wat er in het dagelijks leven gebeurt. De eigenaar kent dit paard tenslotte op veel meer momenten dan ik.

Wat merk je onder het zadel? Wat zie je bij de voerbak? Is er iets veranderd?

Die antwoorden neem ik mee in mijn onderzoek. En op mijn beurt laat ik graag zien en voelen wat ik aantref, als dat veilig kan.

Zo leren we allebei iets.

Ook ik moest eraan geloven

Dit keer kreeg ik de vragen ook terug.

‘Zijn er nog vragen?’

‘Ja,’ zei de eigenaresse.

De vraag overviel me een beetje, maar mijn antwoord was heel resoluut.

Pasta pesto. 😉

Tink deed mee

De behandeling zelf was een genot.

Tink bleef rustig staan. Tijdens het werken merkte ik dat haar tong opzij ging op de plekken waar ik met mijn vijl wilde zijn. Daardoor kreeg ik ruimte om daar te werken.

Ik bleef kijken en voelen hoe ze reageerde. Dat samenspel maakte deze behandeling voor mij zo prettig.

Mijn houding veranderde mee met de plek waar ik moest zijn. Soms sta ik, soms buig ik en soms kom ik op één knie terecht.

Niet omdat die knie zo graag op de grond wil. Omdat ik op dat moment vanuit die houding prettig kon werken.

Hierom ben ik paardentandarts geworden

Soms heb je van die dagen.

Leuke paarden. Leuke eigenaren. Goede vragen, een gesprek met humor en een behandeling waarbij alles prettig samenvalt.

En dan valt het kwartje weer.

Hierom ben ik paardentandarts geworden.

Om goed te kijken, mijn kennis te delen en met mijn handen iets voor een paard te kunnen betekenen. En om zelf ook te blijven leren van het paard en de mensen eromheen.

Deze keer was dat Tink. Een veertienjarige merrie die me weer liet voelen hoeveel plezier ik in dit werk heb.

En die houding op de foto? Mijn hoofd schuin, mijn rug gebogen en mijn knie op de grond?

Die had ik er graag voor over.

Want op zo’n moment weet ik het weer: ik heb het leukste beroep van de wereld.