Ik kan paarden lezen, maar geen gedachten

Over korte appjes, lange antwoorden en de klik die je pas in de praktijk kunt voelen

Soms krijg ik een appje met precies drie woorden:

“Wat kost het?”

Verder niets.

Geen naam. Geen woonplaats. Geen paard. Geen uitleg over wat er aan de hand is. Zelfs geen aanwijzing waar “het” precies naar verwijst.

En dan begint voor mij het eerste onderzoek eigenlijk al.

Bedoelt iemand een controle? Een behandeling? Een afspraak voor meerdere paarden? De voorrijkosten? Een bitcheck? Of willen ze misschien weten wat mijn bus kost?

Ik kan paarden doorgaans behoorlijk goed lezen, maar bij sommige appjes kom ik toch nét wat informatie tekort. Gedachten lezen heb ik helaas niet tijdens mijn opleiding geleerd.

Een eenvoudige vraag met veel mogelijke antwoorden

Natuurlijk begrijp ik de vraag wel. Wanneer je iemand wilt laten komen, wil je weten wat dat kost. Dat is volkomen logisch.

Alleen is het soms lastig om een goed antwoord te geven wanneer ik nog helemaal niets weet. Waar staat het paard? Wat is de aanleiding? Gaat het om een gewone controle of zijn er klachten? Staat er één paard of staat er een hele rij nieuwsgierige neuzen op mij te wachten?

Achter de eenvoudige vraag “Wat kost het?” kunnen dus behoorlijk wat andere vragen verstopt zitten.

Meestal stel ik daarom eerst een paar vragen terug. Niet om ingewikkeld te doen, maar omdat ik graag een antwoord geef waar iemand daadwerkelijk iets aan heeft.

Soms willen mensen juist alles weten

Het tegenovergestelde komt ook regelmatig voor.

Dan krijg ik een uitgebreid bericht van iemand die precies wil weten hoe ik werk. Of ik zonder sedatie behandel, hoe een controle verloopt, welke apparatuur ik gebruik en wat ik doe wanneer een paard spanning laat zien.

Dat zijn vragen waarop ik graag antwoord geef.

En zoals mensen die mij een beetje kennen inmiddels wel weten: wanneer ik eenmaal over paardenmonden, kauwbewegingen en mijn manier van werken begin, bestaat de kans dat het antwoord iets langer wordt dan één regel.

Ik vertel dan dat ik niet direct met een mondspreider kom aanlopen. Dat ik eerst naar het hele paard kijk. Ik voel onder andere naar de kaakgewrichten, de speekselklieren en de lymfeklieren. Ik kijk hoe het paard zijn onderkaak naar links, naar rechts en naar voren beweegt. Ik voel in de mond voordat ik besluit wat er werkelijk moet gebeuren.

Daarna leg ik uit dat het paard bij mij los mag staan. Niet strak vastgebonden, maar op een plek waar het zich zo prettig mogelijk voelt. Dat kan op stal zijn, in een paddock of soms gewoon buiten in het land.

Tijdens de behandeling laat ik de eigenaar zien en voelen wat ik heb gevonden. Niet omdat iedere eigenaar na één afspraak zelf paardentandarts moet kunnen worden, maar omdat je pas echt begrijpt wat er in een paardenmond speelt wanneer je het zelf hebt gevoeld.

Na afloop ontvangt de eigenaar per e-mail een rapportage van mijn bevindingen en de uitgevoerde behandeling.

Een eenvoudige vraag kan bij mij dus zomaar uitlopen op een kleine schriftelijke lezing.

Sorry. Beroepsenthousiasme. 😉

En dan blijft het soms stil

Soms heb ik uitgebreid antwoord gegeven en hoor ik daarna helemaal niets meer.

Geen probleem natuurlijk. Niemand is verplicht om een afspraak te maken of om voor mijn manier van werken te kiezen. Toch verbaast het me soms wel.

Was mijn antwoord misschien te uitgebreid? Heb ik te veel verteld? Was iemand alleen nieuwsgierig naar het bedrag? Of zijn er meerdere paardentandartsen benaderd en viel de keuze uiteindelijk op iemand anders?

Dat kan allemaal.

Het is heel begrijpelijk dat eigenaren vergelijken. Je wilt weten wie er bij je paard komt, hoe iemand werkt en wat een afspraak kost. Misschien stuur je daarom hetzelfde bericht naar verschillende paardentandartsen en leg je de antwoorden naast elkaar.

Maar wat geeft uiteindelijk de doorslag?

De prijs? De lengte van het antwoord? Het aantal diploma’s? De gebruikte apparatuur? De snelheid waarmee iemand reageert? Of degene die de minste tegenvragen stelt?

Je kunt vijf tandartsen hetzelfde appje sturen en vijf verschillende antwoorden en bedragen ontvangen.

Maar je paard heeft geen rekenmachine.

Die voelt vooral wie er voor hem staat.

Een werkwijze kun je uitleggen, vertrouwen niet

Ik kan via WhatsApp of e-mail precies beschrijven hoe ik werk. Ik kan vertellen dat ik rust belangrijk vind, dat ik een paard niet wil overvallen en dat ik probeer te luisteren naar wat het paard aangeeft.

Maar dat blijven woorden.

Op een beeldscherm kun je niet zien hoe iemand daadwerkelijk naast je paard staat. Je ziet niet of hij rustig blijft wanneer je paard een stap achteruitzet. Je merkt niet of er ruimte wordt gegeven wanneer de spanning oploopt. Je kunt niet voelen of je paard langzaam ontspant en besluit dat die onbekende man met zijn nogal bijzondere gereedschap misschien toch niet zo gevaarlijk is.

Dat ontdek je pas tijdens een echte ontmoeting.

Hetzelfde geldt voor de eigenaar. Ook tussen een eigenaar en een paardentandarts moet er een klik zijn. Je moet vragen durven stellen. Je moet het gevoel hebben dat er naar je wordt geluisterd en dat je niet alleen aan de zijkant hoeft te wachten totdat iemand roept dat hij klaar is.

Voor mij is een behandeling iets wat we samen doen: het paard, de eigenaar en ik.

Niet ieder paard laat zich direct lezen

Sommige paarden ontvangen mij alsof ik een oude bekende ben. Ze snuffelen even, kijken wat ik bij me heb en lijken te denken: Vooruit dan maar, als het moet.

Andere paarden houden liever eerst wat afstand.

Misschien hebben ze een vervelende ervaring achter de rug. Misschien zijn ze eerder stevig vastgezet of standaard gesedeerd. Misschien begrijpen ze nog niet wat er gaat gebeuren. Of misschien hebben ze die dag gewoon besloten dat nieuwe mensen eerst uitgebreid gekeurd moeten worden.

Dat mag.

Ik verwacht niet dat ieder paard mij direct vertrouwt. Vertrouwen ontstaat niet omdat ik zeg dat het kan. Ik moet laten zien dat ik luister, dat ik niet zomaar doorga en dat het paard ruimte krijgt om aan mij en aan de situatie te wennen.

Daarom wil ik ieder paard een eerlijke kans geven.

Ook het onzekere paard. Het paard dat volgens de eigenaar “altijd moeilijk” is. Het paard waarvan wordt gezegd dat het zonder sedatie onmogelijk behandeld kan worden. Het paard dat eerst drie keer achteruitloopt voordat het besluit toch maar eens te komen kijken.

Een paard hoeft bij mij niet vooraf te bewijzen dat het braaf genoeg is.

We beginnen gewoon bij het begin.

Misschien moet je het één keer ervaren

Wanneer je twijfelt of mijn manier van werken bij jou en je paard past, kan ik proberen daar een prachtig verhaal over te schrijven. Sterker nog: daar ben ik nu duidelijk al een tijdje mee bezig.

Maar uiteindelijk geeft je paard een eerlijker antwoord dan ik.

Kijk tijdens een afspraak naar wat er gebeurt. Hoe reageert je paard? Wordt de spanning minder? Ontstaat er vertrouwen? Krijgt je paard de ruimte om iets spannend te vinden zonder dat daar direct een strijd van wordt gemaakt?

En kijk ook naar wat het met jou doet. Voel jij je gehoord? Begrijp je wat ik heb gevonden en waarom ik iets wel of juist niet behandel? Durf je vragen te stellen? Past mijn manier van kijken bij wat jij belangrijk vindt voor je paard?

Misschien is er direct een klik. Misschien moet die groeien. En misschien blijkt mijn werkwijze uiteindelijk niet bij jou te passen. Ook dat is eerlijk.

Maar sommige dingen kun je niet beoordelen op basis van drie woorden in een appje. En eigenlijk ook niet op basis van mijn onvermijdelijk veel te uitgebreide antwoord daarop.

Daarvoor moeten we elkaar ontmoeten.

Ik geef ieder paard graag een eerlijke kans.

Het enige wat ik hoop, is dat de eigenaar mij die kans ook wil geven.