Vijfhonderd keer vijf sterren. En ik lees ze allemaal.

Laatst bedankte ik iemand die mij op vrijdag en zaterdag helpt. “Fijn dat je er was. Dank je wel.”

“Ach joh, ik vind het leuk,” kreeg ik terug.

Dat geloof ik meteen. Maar ik zei: “Je mag mijn dankjewel ook gewoon aannemen, hoor.”

En nu sta ik zelf aan de andere kant.

Inmiddels hebben meer dan vijfhonderd mensen mijn werk met vijf sterren beoordeeld. Toen ik die mijlpaal zag, was ik natuurlijk blij. Maar ik dacht vooral aan al die paarden en hun mensen. Aan de adressen waar ik mocht komen, de gesprekken op stal en de momenten waarop een paard me weer iets nieuws leerde.

Elk adres begint opnieuw

Ik heb inmiddels duizenden paarden gezien. Toch wil ik bij ieder bezoek eerst weten wie er vandaag voor me staat. Wat vindt dit paard prettig? Waar schrikt hij misschien van? Hoe maak ik contact, zodat de behandeling voor hem ook de volgende keer nog goed voelt?

Dat blijft voor mij een van de mooiste kanten van mijn werk: vertrouwen opbouwen. Soms gaat dat meteen. Soms vraagt het tijd, geduld of een andere aanpak. Juist daarom stap ik nog altijd met plezier op een nieuw adres uit de auto.

Soms hoor ik vooraf: “Ik waarschuw je maar vast, bij de vorige behandeling moest hij twee keer worden bijgespoten.” Dan nemen we eerst de tijd om kennis te maken. En soms blijft datzelfde paard vervolgens rustig staan en laat hij de behandeling zonder sedatie toe. De eigenaar kijkt verbaasd. Ik geniet van zo’n moment. Het zegt niet dat ieder paard hetzelfde zal reageren; het herinnert me eraan hoe belangrijk het is om eerst naar het paard te kijken.

Daarbij leer ik ook van de mensen om me heen. Een eigenaar kent zijn paard op een manier waarop ik hem na één bezoek nooit kan kennen. Door te luisteren en samen te kijken, begrijp ik meer. Tegelijk kan ik laten zien wat ik in de mond voel of zie en uitleggen waarom ik iets doe. Dan gaan we allebei met nieuwe kennis naar huis. Ik vind dat misschien wel het leukste wat er is.

Ik lees ze echt

Wanneer iemand daarna de tijd neemt om een review te schrijven, lees ik die. Niet vluchtig om te zien hoeveel sterren erbij staan. Ik wil weten wat iemand heeft ervaren en wat is blijven hangen. Soms gaat het over een paard dat rustig bleef. Soms over de uitleg, het meedenken of de manier waarop ik met het paard omging.

En soms moet ik gewoon hardop lachen. Sjef schreef: “Deze tandarts Marnix is beter, zorgvuldiger, informerend, ‘humaner’, gezelliger en leuker dan mijn eigen tandarts.” Dat is een geweldig compliment. Al hoop ik voor Sjef dat zijn eigen tandarts het niet heeft gelezen.

Andere berichten raken me juist diep. Terwijl ik bezig ben met mijn werk, zie ik niet altijd hoe een bezoek voor de eigenaar voelt. Een review laat me dat even door diens ogen zien. Als iemand schrijft dat hij zich gehoord voelde of dat zijn paard de ruimte kreeg, komt dat bij me binnen. Ook na een lange rit naar huis lees ik zo’n bericht met een glimlach.

Meer dan vijfhonderd keer vijf sterren. Ik vind het nog steeds een wonderlijk getal. Achter iedere review zitten een paard, een mens en een bezoek dat iemand de moeite waard vond om te delen. Dat neem ik niet voor lief.

Dus tegen iedereen die mij op stal heeft ontvangen, met me heeft meegedacht, mij iets heeft geleerd of een berichtje heeft achtergelaten: dank je wel. Ik heb het gelezen. En deze keer neem ik jullie waardering gewoon helemaal in ontvangst.